Indrukwekkende rondleiding door concentratiekamp Buchenwald. Het ligt tien kilometer van de cultuurstad Weimar. Veel politieke tegenstanders, joden, homo's en zigeuners van de Nazis werden hier vastgehouden, afgebeuld, uitgehongerd, terechtgesteld, gemarteld, kapotgemaakt.
In totaal kwamen zo'n 55000 mensen om,
waaronder 8000 Russen met banden met de communistische partij die hier
een nekschot kregen. De stad kun je vanaf de heuvel zien liggen, de
schoorsteen van de verbrandingsovens rookte bijna continu, het kamp
stond vol met schijnwerpers. Maar na de oorlog beweerden bewoners van
Weimar die door het Amerikaanse leger gedwongen werden te kijken naar
de opgestapelde lijken: 'Wir haben es nicht gewußt'.
De methoden van ontmenselijking worden levensgroot in beeld gebracht
waaronder het afnemen van alle bezittingen, kaalscheren, uithongeren,
maanden in een donkere isolatiecel zonder raam en verwarming liggen
wegrotten, uren op appèl staan, openbare executies, met een paar
duizend man in een barak zonder wc gepropt worden, continue
vernederingen en mishandelingen.
De juriste Anke
Klùßendorf doet haar werk als voorlichtster vrijwillig. Ze wil
voorkomen dat de neonazistische NPD die in heel Duitsland en Weimar iin
opkomst is, verder groeit. Ze vertelt dat Hitler president Hindenburg
overhaalde om met paragraaf 48 uit de grondwet van de Republiek van
Weimar alle democratische burgerrechten uit te schakelen. 'Hoe
democratisch was die grondwet van Weimar (van 1919) dan eigenlijk?',
vraagt ze zich af.
Ook na de oorlog zijn in Buchenwald nog mensen
gestorven omdat de nieuwe machthebbers - de communisten - hun politieke
tegenstanders er onder erbarmelijke omstandigheden vasthielden. De
Spaanse communist Jorge Semprun beschreef in 'De grote reis' hoe hij in
Buchenwald de oorlog heeft overleefd. Foto's van de tentoonstelling
'Schwarz auf Weiß' zijn te vinden op: www.buchenwald.de/fotoarchiv/