De Belgische groene partij Agalev ligt na vier jaar regeringsdeelname volledig op haar achterste. De afgang is zo dramatisch dat de partij nadenkt over een nieuwe naam en imago – 'GroenLinks' bijvoorbeeld – aansluiting bij de sociaal-democratische SPA of een samengaan met een Europese groene partiJ. Behaalde Agalev in 1999 twaalf procent van de stemmen, nu is dat nog 2,9 procent.
De neergang zette in 2002 toen federaal minister Magda Aelvoet (Volksgezondheid en Leefmilieu) instemde met de verkoop van Belgische wapens aan Nepal en vervolgens ontslag nam. De groenen werden op federaal (Belgisch) niveau bij de verkiezingen weggevaagd, tegelijk traden op gewestelijk (Vlaams) niveau de ministers Mieke Vogels (Volksgezondheid) en Vera Dua (Leefmilieu) af.
Agalev-watchers verklaren de ineenstorting van de partij uit een gebrek aan groene daadkracht. Zo maakte Dua ondanks verkiezingsbeloften geen einde aan de vervuilende verbrandingsovens (onder meer in Wilrijk), maar stond ze zelfs bouw van drie nieuwe toe. Tegen de beloften in ging de partij akkoord met voortgaande uitbreiding van containerhavens in de Antwerpse haven ten koste van het dorp Doel.
Jef Tavernier, de opvolger van Aelvoet, durfde bij de Europese Commissie niet aan te dringen op een verbod op de productie van landbouwgiffen als dichloorvos. Hugo van Dienderen, tot 2002 voorzitter van de Antwerpse Agalev, pleitte in 2001 al voor een ‘oppositiekuur’. Hij werd hiervoor bijna tot aftreden gedwongen door de afdeling Antwerpen. “De meerderheid van Agalev kiest voor een eensgezind antwoord van de democratische partijen op de dreiging van het Vlaams Blok. Dat was niet mijn idee, maar ik sluit me erbij aan”, zei hij destijds in GroenLinksMagazine. Al snel was duidelijk dat regeren niet meeviel voor de Groenen.
Artikelen: GroenLinks Magazine april 2001, De hardnekkige twijfels van Hugo van Dienderen, Milieudefensie februari 2000, Groen en onervaren en GroenLinks Magazine maart 2000, Magda Aelvoet (Agalev): 'Je kunt niet meer overal tegen zijn'.
